Gewoontedier

blog 6 gewoontedier
Wij mensen zijn gewoonte dieren
We hebben zo onze eigen rituelen;

wakker worden met een kop koffie en een sigaret
elke avond na het eten een glaasje wijn op de bank

Vaak hebben er een gewoonte van gemaakt op iets uit te voeren op altijd dezelfde weekdag.

Het is echt niet alleen iets van vroeger dat het
maandag- wasdag,
woensdag- gehaktdag,
vrijdags vis op het menu,
en zaterdagmorgen boodschappen doen is.

En..

We doen dingen altijd op eenzelfde volgorde of op dezelfde manier.

Het is zelfs zo dat we het zelf niet meer in de gaten hebben dat we iets altijd hetzelfde doen.

  • Je in een bepaalde volgorde wassen en aankleden bijvoorbeeld bij het opstaan.
  • Een tijdschrift lezen van achter naar voren ( zoals deze gek doet 😉 ).
  • Wasgoed dat nog altijd in die vorm gevouwen wordt, zoals je als student deed, terwijl je nu beschikt over veel meer opbergruimte in je kast.
  • Of eerst melk en suiker in je mok en dan pas de koffie…

Je hersenen fungeren soms net als een computer. Als A gebeurt dan volgt B, of C …

a2 b2 is c2

Op die manier willen je hersenen ook je lichaam aansturen om handelingen uit te voeren. Je voeten gaan vooruit als je hebt besloten naar iets toe te lopen, je handen reiken en grijpen naar een item dat je wilt pakken, als je aangevallen wordt zal je jezelf gaan verdedigen, als je het koud hebt krijg je kippenvel….

Gedrag, instinct of gewoonte…tja waar ligt de grens bij iets doen, weet jij het? Ik namelijk niet.

Wat ik wel weet is dat die gewoontes (of instinct/ gedrag) soms een probleem vormen als je “anders”bent dan voorheen.

Als je stevig gedronken hebt dan is de aansturing van je hersenen om te lopen enigszins verstoord..iedereen heeft wel eens meegemaakt dat iemand stomdronken aan het zwalken was.

Of je herkent het vast wel dat moment dat je benen je niet willen dragen en je je hoofd niet rechtop kan houden is als je geveld bent door de griep.

Maar je hersenen hebben er ook een probleem mee als een deel van je lichaam niet zo functioneren kan als vroeger.

Ik ervaar het regelmatig dat ik onbewust, zeker op een goede dag met weinig pijn, iets wil gaan doen met mijn hand , wat ik helemaal niet kan.

Vaak komt het seintje dat ik datgene wat ik wil pakken ermee niet kan tillen pas op het laatste moment. En meestal.. te laat!

Met als gevolg dat er weer een stukje serviesgoed aan diggelen valt of de spullen over de grond rollen.

Soms voel ik iets niet eens. Je grijpt bijvoorbeeld naar je wekker om deze uit te doen..door je gedachten gaat niet.. waar is dat ding…maar waar is mijn hand? Heel eng!

Iemand die daadwerkelijk een hand of voet mist, moet dit waarschijnlijk dagelijks ervaren. Fantoompijn noemen ze het namelijk.

“Koning Hersenen geeft een opdracht aan onderdaan Hand, maar Hand is niet thuis”

Zelfs als je niet kampt met een handicap kun je je er wel wat bij voorstellen, denk ik zo.

Misschien ben je of ken je een fervent roker, die al tig keer heeft geprobeerd van de nicotine af te kicken.

Maar de macht van de gewoonte, (die huist in je hersenen), zorgt er vaak voor dat deze pogingen mislukken. En je toch weer naar dat sigaretje reikt. Misschien wel omdat het hoort bij dat ene momentje s’ morgens waar je met die kop koffie erbij begint aan je dag.

Maar wat zou er gebeuren als je nu s’ morgens op een andere tijd gaat opstaan, eerst een blokje om gaat rennen en erna in plaats van koffie begint met een kop melk?

Kijk dat instinct om te vluchten als er een enorme olifant op je af komt rennen…dat kun je nooit veranderen.

Maar gewoontes wel!

Als alles anders is geworden, zoals bij dit persoon dus door een handicap, dan komen die veranderde gewoontes langzaam maar zeker steeds iets dichterbij.

En waarom ik nu er op kwam om deze blogcolumn te schrijven….

Het huishouden, hoe moeilijk en tijdrovend ook door alles, wil ik graag zelf doen. Voor sommige zaken blijft een beroep doen op hulp nodig of is een hulpmiddel aangeschaft.

De eerste tijd gebruikte ik daarom veel wegwerppoetsdoekjes omdat het uitwringen van een natte doek niet te doen was, maar hoe hygiënisch ze ook plachten te zijn, je krijgt er niet alles zo schoon mee als met een lap.

Ze zijn ook niet het milieuvriendelijkste te noemen maar toch zijn ze sinds mijn ongeluk wel trouw in mijn keukenkastje gebleven. Voor geklieder en het dagelijks rondje wc-bril.

Maar in de keuken huist nu trouw een ander hulpmiddel, een wringemmer.

Ik heb er even naar moeten zoeken, nadat ik, tijdens een controle, zo’n emmer zag bij een schoonmaakploeg van het ziekenhuis en ze zijn behoorlijk duur.

Maar wat een luxe om niet meer te hoeven lummelen met te natte doekjes..

Enfin…ik was dus aan de poets in de keuken

Het kruidenrek. Potje oppakken en schoonmaken, plankje eronder.

En ik realiseerde me ineens, dat ik zonder er bij stil te staan een oplossing had gevonden voor 2 problemen;

  • geen kracht om een item op te tillen met mijn slechte hand.
  • bewegingsmoeilijkheden slechte hand waardoor poetsen hiermee ook niet lukt.

Terwijl ik bezig was met een potje cacao realiseerde ik me namelijk, dat ik het potje in mijn goede hand vast had, de vochtige doek in mijn slechte hand, maar… dat ik niet de doek bewoog om over het potje te poetsen, maar het potje door de doek.

Ik ging er die dag dus verder eens op letten of er dingen waren die ik op zo’n zelfde manier deed…

En ja dus, misschien een idioot voorbeeld, maar ; De nagels van mijn goede hand vijlen.

Vijl in mijn aangedane hand vast, nagels van de goede hand bewegen rond de vijl, in plaats van dat ik de vijl bewoog met mijn slechte hand..

Blijkbaar is deze handeling in meerdere activiteiten een nieuwe gewoonte geworden, omdat ik me er instinctief het beste mee zelf kan redden.

De Senseo is ook zo’n ideaal keukengerei voor als je maar met 1 hand kan tillen.

Had je vroeger een pot koffie gezet dan bracht je natuurlijk de kopjes ( eventueel op een dienblad) naar de tafel waaraan je familie of bezoek zat. Dat was een beleefde gewoonte.

Tja twee mokken dragen lukt me dus niet meer.

Maar met de Senseo kijkt niemand er meer gek van op dat je ze alvast een bakje koffie aanreikt, terwijl de ander nog pruttelend gezet wordt.

Wat blijkt?

Ook al is de mens een gewoontedier, gaandeweg kunnen gewoontes dus veranderen!

Het nadeel ( of liever tip voor je);

om iets veranderd te krijgen moet je het oude loslaten”.

Dat is dan ook wel meteen het moeilijkste gedeelte!

Weken, nou eigenlijk maanden heb ik me kwaad gemaakt op het feit dat ik dingen niet meer kan doen. Ik zag alleen mijn onvermogen. Mijn hand die niet mee wil doen.

De schaamte dat iets mislukte op de manier waarop ik alles altijd deed.

Als ik weer hulp moest vragen om iets te pakken of mensen naar me zag staren in een restaurant omdat ik aan het stuntelen was met mijn eten doorsnijden.

Ik vergat te kijken naar hoe ik iets wel zou kunnen gaan uitvoeren. Hoe ik de manier waarop ik dingen deed anders kon doen.

Gek genoeg wisten die hersenen van me dat ik mijn vroegere manieren dus moest veranderen om weer zelfredzaam te worden en gelukkiger te zijn.

En begonnen dus stiekem zelf al met een initiatief om mijn gewoontes aan te pakken. ook al geven ze, omdat ze zelf ook nog aan het nieuwe moeten wennen, nog geregeld de verkeerde methode door.

Ze zeggen dat je iets pas goed onthoudt of kunt uitvoeren als je het minimaal 7 keer hebt geoefend of gedaan.

Ik heb nog heel wat gewoontes die ik moet veranderen.

Dus ik denk dat dit gewoontedier gewoon nog even door oefent….

Blogcolumn 6- Gewoontedier ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018 www.balansisalles.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s