Organised to Clean as you Go

Blog 7 Balans is Alles OCAYGDe afgelopen week is het ijzig koud geweest. Rondom me heen vallen mensen met bosjes ten prooi aan de griep.
En alhoewel ik tot op heden de dans heb weten te ontspringen, waart er hier in dit huis ook iets negatiefs rond.
Zoon voelt zich steeds <em) niet zo lekker en dochterlief klinkt geregeld als zeehond.

Helaas heeft het ook zijn input op mijn beestenboel hier..agapornisjes, valkparkietjes, konijn, Bearded Collies..
En die misère begon al in januari. Eerst met het verlies van een ouder valkparkietje, welke niet verder wilde leven zonder haar maatje.
En vervolgens in de Beardie-branch..

Ons hondenmeisje van 10,5 jaar, maakte een verkeerde sprong van de stoel en kwam daarbij zo lelijk terecht dat ze een schouderblad en achterpootblessure op liep. Het weer, eerst regen regen en nog eens regen, en daarna de vrieskoude wind, werkt echter niet mee aan de genezing en op de vervolg medicatie ( NSAIDS) reageerde ze met nogal bloederige darmproblemen.Wat we eerst niet direct eraan koppelde, maar die ook zijn weg vervolgde, na teruggrijpen op het vorige medicijn.
Dus zit er vooralsnog niets anders op dan geen kunstmatige pijnbestrijding toedienen en proberen op een natuurlijke manier de boel te laten herstellen. De kou buiten trotseren we dus nu met een jasje aan.

Het hakt er echter wel in om je dieren te zien lijden, zeker na het verlies van ons konijnenmeisje.
Voor mij zijn mijn dieren namelijk net zo dierbaar als mijn man en kinderen.
En ook zij wonen en leven met ons samen in ons huis.

Balans is Alles my beardie Dobby

En dat betekent dat het geen thuis is waar alles altijd spik en span is.
Bij ons geen zwart meubilair met een enkele witte vaas erop. lage salontafels vol prullaria.Of een hoogpolig tapijt.
Zelfs de vloerbedekking op de slaapkamers is ondertussen door manlief vervangen door een oerdegelijk laminaatvloertje.

En daar plukt deze “minder handige” nu dus wel de vruchten van!

Prioriteit in mijn huishouden is de boel netjes houden, zelfs als ik helemaal geen bezoek verwacht.
Regelmatig krijg ik een compliment dat “het helemaal niet te ruiken is dat er zoveel honden wonen bij ons”.

Dagelijks wordt dan ook minimaal de benedenboel gestofzuigd en vind ik het zelf belangrijk dat kussenhoesjes, hondendoeken en plaids en huishoudtextiel zeer regelmatig gewassen worden, terwijl een raam of deur open even zorgt voor nieuwe zuurstof.
Zo blijft het ook lekker fris ruiken in huis en…we smoren eventuele ongediertes meteen in de kiem.
Als je wel eens een luizenplaag bij je schoolgaande kinderen of vlooienplaag bij je honden hebt meegemaakt, denk ik wel dat je begrijpt wat ik bedoel!
Okee, eerlijk is eerlijk, met die gevoelstemperaturen van ver beneden de nul graden is de afgelopen week het luchten wel wat beperkter gebleven…

Juist in een meerpersoons huishouden ( want als ze 19 en bijna 23 jaar zijn, mag je het niet meer “ouders met kids” noemen, hè? 😉 ) komt het huishouden te vaak voor verrassingen te staan.
– per trimester ( en soms zelfs wekelijks) wisselende studieroosters
– ploegendiensten van manlief
– dus variabele etenstijden
– hobbies en sporten
en alles wat daar nog eens tussendoor fietst ….Je kent dat wel!

En wel zo dat mijn huishoud-dag/week/maand- schema inmiddels alweer voor de zoveelste keer achterhaald is.
Al moeten die taken natuurlijk wel zo nu en dan gedaan worden.
Dus ben ik nog steeds bezig daarvoor het ideale plan te bedenken dat werkt in alle variaties.

Toch is het in ons huis nooit een chaos!

Het scheelt veel dat er tegenwoordig wordt vastgehouden aan het principe;

“Clean as you Go”.

Dat moet ook wel een beetje wil je alles netjes houden wanneer je geen uren achtereen poetswerk kunt doen omdat je lijf dat belet.
Gaandeweg is met het opgroeien van de kinderen naar jongvolwassen al een reorganisatie van het bedrijf “Gezin” begonnen.

– kasten uitmesten
– spullen weggooien, weggeven of verkopen
– spullen op een nieuwe manier bewaren omdat hun gebruik is verminderd of anders geworden
– creëeren van nieuwe opruimplekken omdat het meubilair van kamers is meegegroeid met de functie
( en de lengte van de inwoners 🙂 )
De tijdsgeest anno 2018 die, met al zijn nieuwerwetse gadgets, steeds meer oprukt in dit huishouden,
vraagt daarnaast ook nog om zijn eigen “werkstations”.

Sinds mijn ongeval zijn veel van die zaken in een versnelling geraakt.
Wat moet je anders doen als opeens je hele leven een wending heeft genomen en je steeds thuis bent.
Maar als je de tijd er echt voor hebt om door “zeëen van herinneringen te zwemmen” heeft het ook het voordeel dat je er beter over kunt nadenken om te bepalen;

– wat je absoluut weg wilt doen,
– wat je daadwerkelijk nodig hebt,
– misschien wel juist moet aanschaffen
– hoe oude spullen en meubilair op een slimme manier een nieuwe functie kunnen krijgen in je moderne leven van nu.
maar vooral;
– op welke manier je praktisch je spullen kunt opbergen zodat je ze ook nog gemakkelijk kunt bereiken om ze te gebruiken.

Want ik schreef het al eerder dat wat altijd handig leek te zijn dat veelvuldig niet meer is als je gehandicapt bent geworden…
Met  het proces van Organising nog altijd in volle gang, is Opruimen een goede tweede methode hier om ons huishouden te doen.
Het echte uitmesten… maar nog veel belangrijker, dat dagelijkse rondje opruimen.
Hier kom je een flink eind om orde in de chaos te krijgen.

Al betekent dat wel dat het meestal nog Mams is die de rondslingerende items minstens tot de verwachte eindplek laat komen… 😉
De ” waar zijn mijn…”vraag weet te beantwoorden. En die een sponsje over de aanrecht haalt nadat er een stel studenten hun lunch heeft klaargemaakt.
Tja, we moeten rennen voor de bus en.. Mam is toch thuis!

ORGANISED TO CLEAN AS YOU GO

Wat geeft dat rust!

Rust omdat;

– je niet nadat je s’avonds lekker op de bank hebt gehangen nog een smerig aanrecht moet staan schoonmaken.
– de wc bril schoon is als je er op wilt zitten en het wc-papier bijgevuld
– Je je sleutels gewoon uit het bakje kunt pakken en niet eerst moet zoeken terwijl je naar een afspraak moet.
– Je in het weekend geen flink overvolle wasmanden met vuile was of strijk moet staan wegwerken.
– Je spullen niet van kastje naar tafel naar trap naar ©bakje verhuizen,
maar meteen daar kunnen gezet worden waar ze horen, daar waar je ze het meest gebruikt!
– het voldoening geeft als een item of een meubelstuk (waaraan soms mooie herinneringen kleven) niet weg hoeft,
omdat het kan worden ingezet in je huidige leefomgeving.

EN… als je wereld door zieke mensen of dieren,zorgen, klussen afspraken, verjaardagen of onverwachts bezoek
even op de kop staat,dan weet je dat het thuis netjes, veilig en gezellig blijft
en niet plots is veranderd in “het huishouden van Jan Steen“!

Graag tot bij mijn volgende blogcolumn,

groetjes  en een fijne dag,

Elizabeth

Blogcolumn 7- Organised to Clean as you go ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018 http://www.balansisalles.nl

Advertenties

Gewoontedier

blog 6 gewoontedier
Wij mensen zijn gewoonte dieren
We hebben zo onze eigen rituelen;

wakker worden met een kop koffie en een sigaret
elke avond na het eten een glaasje wijn op de bank

Vaak hebben er een gewoonte van gemaakt op iets uit te voeren op altijd dezelfde weekdag.

Het is echt niet alleen iets van vroeger dat het
maandag- wasdag,
woensdag- gehaktdag,
vrijdags vis op het menu,
en zaterdagmorgen boodschappen doen is.

En..

We doen dingen altijd op eenzelfde volgorde of op dezelfde manier.

Het is zelfs zo dat we het zelf niet meer in de gaten hebben dat we iets altijd hetzelfde doen.

  • Je in een bepaalde volgorde wassen en aankleden bijvoorbeeld bij het opstaan.
  • Een tijdschrift lezen van achter naar voren ( zoals deze gek doet 😉 ).
  • Wasgoed dat nog altijd in die vorm gevouwen wordt, zoals je als student deed, terwijl je nu beschikt over veel meer opbergruimte in je kast.
  • Of eerst melk en suiker in je mok en dan pas de koffie…

Je hersenen fungeren soms net als een computer. Als A gebeurt dan volgt B, of C …

a2 b2 is c2

Op die manier willen je hersenen ook je lichaam aansturen om handelingen uit te voeren. Je voeten gaan vooruit als je hebt besloten naar iets toe te lopen, je handen reiken en grijpen naar een item dat je wilt pakken, als je aangevallen wordt zal je jezelf gaan verdedigen, als je het koud hebt krijg je kippenvel….

Gedrag, instinct of gewoonte…tja waar ligt de grens bij iets doen, weet jij het? Ik namelijk niet.

Wat ik wel weet is dat die gewoontes (of instinct/ gedrag) soms een probleem vormen als je “anders”bent dan voorheen.

Als je stevig gedronken hebt dan is de aansturing van je hersenen om te lopen enigszins verstoord..iedereen heeft wel eens meegemaakt dat iemand stomdronken aan het zwalken was.

Of je herkent het vast wel dat moment dat je benen je niet willen dragen en je je hoofd niet rechtop kan houden is als je geveld bent door de griep.

Maar je hersenen hebben er ook een probleem mee als een deel van je lichaam niet zo functioneren kan als vroeger.

Ik ervaar het regelmatig dat ik onbewust, zeker op een goede dag met weinig pijn, iets wil gaan doen met mijn hand , wat ik helemaal niet kan.

Vaak komt het seintje dat ik datgene wat ik wil pakken ermee niet kan tillen pas op het laatste moment. En meestal.. te laat!

Met als gevolg dat er weer een stukje serviesgoed aan diggelen valt of de spullen over de grond rollen.

Soms voel ik iets niet eens. Je grijpt bijvoorbeeld naar je wekker om deze uit te doen..door je gedachten gaat niet.. waar is dat ding…maar waar is mijn hand? Heel eng!

Iemand die daadwerkelijk een hand of voet mist, moet dit waarschijnlijk dagelijks ervaren. Fantoompijn noemen ze het namelijk.

“Koning Hersenen geeft een opdracht aan onderdaan Hand, maar Hand is niet thuis”

Zelfs als je niet kampt met een handicap kun je je er wel wat bij voorstellen, denk ik zo.

Misschien ben je of ken je een fervent roker, die al tig keer heeft geprobeerd van de nicotine af te kicken.

Maar de macht van de gewoonte, (die huist in je hersenen), zorgt er vaak voor dat deze pogingen mislukken. En je toch weer naar dat sigaretje reikt. Misschien wel omdat het hoort bij dat ene momentje s’ morgens waar je met die kop koffie erbij begint aan je dag.

Maar wat zou er gebeuren als je nu s’ morgens op een andere tijd gaat opstaan, eerst een blokje om gaat rennen en erna in plaats van koffie begint met een kop melk?

Kijk dat instinct om te vluchten als er een enorme olifant op je af komt rennen…dat kun je nooit veranderen.

Maar gewoontes wel!

Als alles anders is geworden, zoals bij dit persoon dus door een handicap, dan komen die veranderde gewoontes langzaam maar zeker steeds iets dichterbij.

En waarom ik nu er op kwam om deze blogcolumn te schrijven….

Het huishouden, hoe moeilijk en tijdrovend ook door alles, wil ik graag zelf doen. Voor sommige zaken blijft een beroep doen op hulp nodig of is een hulpmiddel aangeschaft.

De eerste tijd gebruikte ik daarom veel wegwerppoetsdoekjes omdat het uitwringen van een natte doek niet te doen was, maar hoe hygiënisch ze ook plachten te zijn, je krijgt er niet alles zo schoon mee als met een lap.

Ze zijn ook niet het milieuvriendelijkste te noemen maar toch zijn ze sinds mijn ongeluk wel trouw in mijn keukenkastje gebleven. Voor geklieder en het dagelijks rondje wc-bril.

Maar in de keuken huist nu trouw een ander hulpmiddel, een wringemmer.

Ik heb er even naar moeten zoeken, nadat ik, tijdens een controle, zo’n emmer zag bij een schoonmaakploeg van het ziekenhuis en ze zijn behoorlijk duur.

Maar wat een luxe om niet meer te hoeven lummelen met te natte doekjes..

Enfin…ik was dus aan de poets in de keuken

Het kruidenrek. Potje oppakken en schoonmaken, plankje eronder.

En ik realiseerde me ineens, dat ik zonder er bij stil te staan een oplossing had gevonden voor 2 problemen;

  • geen kracht om een item op te tillen met mijn slechte hand.
  • bewegingsmoeilijkheden slechte hand waardoor poetsen hiermee ook niet lukt.

Terwijl ik bezig was met een potje cacao realiseerde ik me namelijk, dat ik het potje in mijn goede hand vast had, de vochtige doek in mijn slechte hand, maar… dat ik niet de doek bewoog om over het potje te poetsen, maar het potje door de doek.

Ik ging er die dag dus verder eens op letten of er dingen waren die ik op zo’n zelfde manier deed…

En ja dus, misschien een idioot voorbeeld, maar ; De nagels van mijn goede hand vijlen.

Vijl in mijn aangedane hand vast, nagels van de goede hand bewegen rond de vijl, in plaats van dat ik de vijl bewoog met mijn slechte hand..

Blijkbaar is deze handeling in meerdere activiteiten een nieuwe gewoonte geworden, omdat ik me er instinctief het beste mee zelf kan redden.

De Senseo is ook zo’n ideaal keukengerei voor als je maar met 1 hand kan tillen.

Had je vroeger een pot koffie gezet dan bracht je natuurlijk de kopjes ( eventueel op een dienblad) naar de tafel waaraan je familie of bezoek zat. Dat was een beleefde gewoonte.

Tja twee mokken dragen lukt me dus niet meer.

Maar met de Senseo kijkt niemand er meer gek van op dat je ze alvast een bakje koffie aanreikt, terwijl de ander nog pruttelend gezet wordt.

Wat blijkt?

Ook al is de mens een gewoontedier, gaandeweg kunnen gewoontes dus veranderen!

Het nadeel ( of liever tip voor je);

om iets veranderd te krijgen moet je het oude loslaten”.

Dat is dan ook wel meteen het moeilijkste gedeelte!

Weken, nou eigenlijk maanden heb ik me kwaad gemaakt op het feit dat ik dingen niet meer kan doen. Ik zag alleen mijn onvermogen. Mijn hand die niet mee wil doen.

De schaamte dat iets mislukte op de manier waarop ik alles altijd deed.

Als ik weer hulp moest vragen om iets te pakken of mensen naar me zag staren in een restaurant omdat ik aan het stuntelen was met mijn eten doorsnijden.

Ik vergat te kijken naar hoe ik iets wel zou kunnen gaan uitvoeren. Hoe ik de manier waarop ik dingen deed anders kon doen.

Gek genoeg wisten die hersenen van me dat ik mijn vroegere manieren dus moest veranderen om weer zelfredzaam te worden en gelukkiger te zijn.

En begonnen dus stiekem zelf al met een initiatief om mijn gewoontes aan te pakken. ook al geven ze, omdat ze zelf ook nog aan het nieuwe moeten wennen, nog geregeld de verkeerde methode door.

Ze zeggen dat je iets pas goed onthoudt of kunt uitvoeren als je het minimaal 7 keer hebt geoefend of gedaan.

Ik heb nog heel wat gewoontes die ik moet veranderen.

Dus ik denk dat dit gewoontedier gewoon nog even door oefent….

Blogcolumn 6- Gewoontedier ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018 www.balansisalles.nl

Sneeuwvlokjes

sneeuwvlokjes“Snowflakes are kisses from heaven”

Afgelopen week plaatste ik als dierenvriend een Snoopy plaatje met deze tekst op facebook. Er dwarrelde sneeuw buiten en ik wilde daarmee iemand een hart onder de riem steken.
Afgelopen nacht liep ik de laatste ronde met de honden en toen sneeuwde het zelfs behoorlijk. Het voelde een beetje wreed.

Net een half uur daarvoor verloor ik namelijk mijn teddy dwerg konijnemeisje Shaw, ongeveer 4 jaar oud. Na twee dagen intensieve zorg van medicatie en dwangvoeding heeft ze het toch niet gered haar spijsvertering weer op gang te krijgen nadat ze geveld was door een zenuwziekte genaamd Cuniculi, die haar achterhand lam legde.

Haar konijnenvriendje Reese is nu alleen ( en boos op mij…)

Ze kwamen halverwege 2016 bij ons wonen vanuit de konijnenopvang, allebei al ruim twee jaar van huis naar huis gegaan omdat men de konijntjes wel leuk vond, maar de verzorging ( van hun lange haren) te veel. Ik zag ze al een paar weken op de webpagina staan en verwonderde me erover dat ze nog steeds geen thuis hadden, deze kleine beige-witte wolbaaltjes.
De opvang bleek specifiek op zoek een thuis die deze verzorging aan zou kunnen. Gelukkig mocht ik ze, door mijn ervaring met mijn andere harige liefdes, de Bearded Collie, meenemen.
Het heeft me vervolgens weken gekost voor Shaw me enigszins begon te vertrouwen zodat ik haar, meestal niet zonder kleerscheuren mijnerzijds, kon borstelen en wassen.
Maar in tegenstelling tot haar vriendje Reese die dagelijks, gewoon tussen de honden door, in de kamer rondhuppelt, bleef dit kleine meisje altijd op haar hoede, wat terughoudend en liever binnen hun drie-etage huis in onze woonkamer.

Sommige mensen zullen nu denken, waarom zo’n heisa om een dier?
In plaats van naar de dierenarts zouden ze waarschijnlijk gewoon een nieuw exemplaar hebben gekocht.
Een dier wordt door hen gezien als een ding en niet als het levend wezen dat het toch echt is.
Of het nu een vogel, een konijn, een kat of een hond is.

Voor mij zijn en blijven huisdieren echter een deel van mijn leven. En sinds mijn ongeval helemaal!

Je kinderen groeien op. In de fase van baby zijn tot middelbare school gaat de zorg van intensief naar steeds wat minder bemoeienis.Tot ze het zelf beter weten en kunnen. En als ze je dan boven het hoofd zijn gegroeid (letterlijk), dan ben je alleen nog maar “Raad en Daad” moeder.

Dieren daarintegen hebben elke dag zorg nodig en zorgen er daarvoor voor, dat je ook als je wat mankeert, door gaat met je dagelijks leven.

Ze willen verzorgd, te eten, een schone slaapplek, aandacht, uitgelaten.

Maar daar tegenover geven ze zoveel terug;

-Het vrolijke geschetter van vogeltjes in je kamer als je bezig bent met je huishouden of het gevoel van een “vol huis”als manlief middagdienst heeft en je in je eentje op de bank zit s’avonds..
-De vrolijkmakende capriolen van een konijntje dat zich verschanst heeft in de grootste hondenmand en het lef heeft om “zijn” stek te “verdedigen”tegen zo’n grote harige hond die 10x zo groot is als hem (en ook nog “wint”)..
-De tevredenheid die je voelt als je een klein konijnemeisje hebt gekamd en deze weer mooi fluffy uit ziet…
-het kalmerende gevoel dat je overspoelt als je rustig de tijd neemt om je hond te kammen..
-De agapornisjes die weten dat ze stout zijn als ze weer wat hebben losgepeuterd in hun kooi en zich dan gauw verstoppen achter hun huisje. En hun ondeugende kopjes, die erom heen spieken, als je zegt dat je toch wel weet waar ze zijn..
– de valkparkietjes die gezellig tegen je kletsen en je wel duidelijk maken dat de koffie moet wachten tot ze te eten hebben gekregen..
-Zo’n enthousiaste knuffel omdat je jongste reu superblij is dat je er weer bent, zelfs als je maar 5 minuten weg bent geweest…
-Een stel honden dat rustig om je heen ligt als je je ziek voelt alsof ze je willen beschermen tegen nog meer kwaad of die spontane lebber als je verdrietig bent.
-of zo’n zelfde stel dat blaffend enthousiast over de dijk rent en tikkertje lijkt te spelen met elkaar en niet te vergeten de sociale contacten die je tijdens deze wandelingen door je dieren hebt.

Maar het meest belangrijke dat ze jou voor die zorg terug geven is onvoorwaardelijke liefde!
En het maakt hen niks uit of
je dik of dun,
blank of anders gekleurd,
jong of oud,
groot of klein,
gezond of gehandicapt ben.

Dieren oordelen niet!

En dat maakt het zo moeilijk als ze dan ziek zijn en niet kunnen vertellen wat ze scheelt.

Als ze zich groot houden omdat ze weten dat het jou verdriet doet dat er iets met ze is. Als ze vrolijk en blij door de dag gaan terwijl hun lijf intern aan het doodgaan is…
Vaak is het zelfs pas op het laatst zichtbaar dat er iets met ze is.
Hun gedrag slaat ineens van het ene uiterste naar het andere om. Het meest duidelijke voorbeeld zijn vogels.
Ze zitten opeens in een hoekje op de grond. Voorheen beten ze je vingers af als je ze probeerde te pakken, nu laten ze zich gewillig meenemen. Hulp is dan eigenlijk al te laat.

Soms gebeurt er iets waardoor je ziet dat ze ziek zijn; ze worden plots sloom, willen niet meer eten, hebben plots een bult waar het niet hoort, plassen liters..
Of je vind ze half verlamd op hun stekje ( zoals onze hond Misty door een interne bloeding) of zoals nu met mijn konijnemeisje Shaw in haar hok. Een beetje “genegeerd” door de andere soortgeno(o)t(en).

Nadat ze gister tegen de avond weigerde het voedsel uit het spuitje door te slikken wist ik dat haar einde naderde. Ze heeft bijna de hele avond onder een fleece tegen mij aan gelegen op schoot, toch ging ze pas toen ze in haar hok alleen was..
Ik ben verdrietig dat het me niet gelukt is haar te redden. En dat haar vriendje nu alleen is.
Maar blij dat ik niet de beslissing heb hoeven nemen haar een laatste spuitje te geven.

Want dat vind ik van het verzorgen van dieren het allermoeilijkste te doen!

Als er binnenkort weer sneeuw dwarrelt als ik met mijn honden ga wandelen, dan weet ik dat ze aan de andere kant van de regenboogbrug al mijn geliefde huisgenootjes heeft gevonden en ze me een berichtje sturen dat het ze daar goed gaat…