Sneeuwvlokjes

sneeuwvlokjes“Snowflakes are kisses from heaven”

Afgelopen week plaatste ik als dierenvriend een Snoopy plaatje met deze tekst op facebook. Er dwarrelde sneeuw buiten en ik wilde daarmee iemand een hart onder de riem steken.
Afgelopen nacht liep ik de laatste ronde met de honden en toen sneeuwde het zelfs behoorlijk. Het voelde een beetje wreed.

Net een half uur daarvoor verloor ik namelijk mijn teddy dwerg konijnemeisje Shaw, ongeveer 4 jaar oud. Na twee dagen intensieve zorg van medicatie en dwangvoeding heeft ze het toch niet gered haar spijsvertering weer op gang te krijgen nadat ze geveld was door een zenuwziekte genaamd Cuniculi, die haar achterhand lam legde.

Haar konijnenvriendje Reese is nu alleen ( en boos op mij…)

Ze kwamen halverwege 2016 bij ons wonen vanuit de konijnenopvang, allebei al ruim twee jaar van huis naar huis gegaan omdat men de konijntjes wel leuk vond, maar de verzorging ( van hun lange haren) te veel. Ik zag ze al een paar weken op de webpagina staan en verwonderde me erover dat ze nog steeds geen thuis hadden, deze kleine beige-witte wolbaaltjes.
De opvang bleek specifiek op zoek een thuis die deze verzorging aan zou kunnen. Gelukkig mocht ik ze, door mijn ervaring met mijn andere harige liefdes, de Bearded Collie, meenemen.
Het heeft me vervolgens weken gekost voor Shaw me enigszins begon te vertrouwen zodat ik haar, meestal niet zonder kleerscheuren mijnerzijds, kon borstelen en wassen.
Maar in tegenstelling tot haar vriendje Reese die dagelijks, gewoon tussen de honden door, in de kamer rondhuppelt, bleef dit kleine meisje altijd op haar hoede, wat terughoudend en liever binnen hun drie-etage huis in onze woonkamer.

Sommige mensen zullen nu denken, waarom zo’n heisa om een dier?
In plaats van naar de dierenarts zouden ze waarschijnlijk gewoon een nieuw exemplaar hebben gekocht.
Een dier wordt door hen gezien als een ding en niet als het levend wezen dat het toch echt is.
Of het nu een vogel, een konijn, een kat of een hond is.

Voor mij zijn en blijven huisdieren echter een deel van mijn leven. En sinds mijn ongeval helemaal!

Je kinderen groeien op. In de fase van baby zijn tot middelbare school gaat de zorg van intensief naar steeds wat minder bemoeienis.Tot ze het zelf beter weten en kunnen. En als ze je dan boven het hoofd zijn gegroeid (letterlijk), dan ben je alleen nog maar “Raad en Daad” moeder.

Dieren daarintegen hebben elke dag zorg nodig en zorgen er daarvoor voor, dat je ook als je wat mankeert, door gaat met je dagelijks leven.

Ze willen verzorgd, te eten, een schone slaapplek, aandacht, uitgelaten.

Maar daar tegenover geven ze zoveel terug;

-Het vrolijke geschetter van vogeltjes in je kamer als je bezig bent met je huishouden of het gevoel van een “vol huis”als manlief middagdienst heeft en je in je eentje op de bank zit s’avonds..
-De vrolijkmakende capriolen van een konijntje dat zich verschanst heeft in de grootste hondenmand en het lef heeft om “zijn” stek te “verdedigen”tegen zo’n grote harige hond die 10x zo groot is als hem (en ook nog “wint”)..
-De tevredenheid die je voelt als je een klein konijnemeisje hebt gekamd en deze weer mooi fluffy uit ziet…
-het kalmerende gevoel dat je overspoelt als je rustig de tijd neemt om je hond te kammen..
-De agapornisjes die weten dat ze stout zijn als ze weer wat hebben losgepeuterd in hun kooi en zich dan gauw verstoppen achter hun huisje. En hun ondeugende kopjes, die erom heen spieken, als je zegt dat je toch wel weet waar ze zijn..
– de valkparkietjes die gezellig tegen je kletsen en je wel duidelijk maken dat de koffie moet wachten tot ze te eten hebben gekregen..
-Zo’n enthousiaste knuffel omdat je jongste reu superblij is dat je er weer bent, zelfs als je maar 5 minuten weg bent geweest…
-Een stel honden dat rustig om je heen ligt als je je ziek voelt alsof ze je willen beschermen tegen nog meer kwaad of die spontane lebber als je verdrietig bent.
-of zo’n zelfde stel dat blaffend enthousiast over de dijk rent en tikkertje lijkt te spelen met elkaar en niet te vergeten de sociale contacten die je tijdens deze wandelingen door je dieren hebt.

Maar het meest belangrijke dat ze jou voor die zorg terug geven is onvoorwaardelijke liefde!
En het maakt hen niks uit of
je dik of dun,
blank of anders gekleurd,
jong of oud,
groot of klein,
gezond of gehandicapt ben.

Dieren oordelen niet!

En dat maakt het zo moeilijk als ze dan ziek zijn en niet kunnen vertellen wat ze scheelt.

Als ze zich groot houden omdat ze weten dat het jou verdriet doet dat er iets met ze is. Als ze vrolijk en blij door de dag gaan terwijl hun lijf intern aan het doodgaan is…
Vaak is het zelfs pas op het laatst zichtbaar dat er iets met ze is.
Hun gedrag slaat ineens van het ene uiterste naar het andere om. Het meest duidelijke voorbeeld zijn vogels.
Ze zitten opeens in een hoekje op de grond. Voorheen beten ze je vingers af als je ze probeerde te pakken, nu laten ze zich gewillig meenemen. Hulp is dan eigenlijk al te laat.

Soms gebeurt er iets waardoor je ziet dat ze ziek zijn; ze worden plots sloom, willen niet meer eten, hebben plots een bult waar het niet hoort, plassen liters..
Of je vind ze half verlamd op hun stekje ( zoals onze hond Misty door een interne bloeding) of zoals nu met mijn konijnemeisje Shaw in haar hok. Een beetje “genegeerd” door de andere soortgeno(o)t(en).

Nadat ze gister tegen de avond weigerde het voedsel uit het spuitje door te slikken wist ik dat haar einde naderde. Ze heeft bijna de hele avond onder een fleece tegen mij aan gelegen op schoot, toch ging ze pas toen ze in haar hok alleen was..
Ik ben verdrietig dat het me niet gelukt is haar te redden. En dat haar vriendje nu alleen is.
Maar blij dat ik niet de beslissing heb hoeven nemen haar een laatste spuitje te geven.

Want dat vind ik van het verzorgen van dieren het allermoeilijkste te doen!

Als er binnenkort weer sneeuw dwarrelt als ik met mijn honden ga wandelen, dan weet ik dat ze aan de andere kant van de regenboogbrug al mijn geliefde huisgenootjes heeft gevonden en ze me een berichtje sturen dat het ze daar goed gaat…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Eén portie graag, met keukenhulpje

portie keukenhulpje

Je hebt het vast wel eens meegemaakt dat je door omstandigheden even een paar dagen achter elkaar niet in staat was zelf te koken en daarom maar gauw even wat ging halen…bij de frituur, de chinees of zelfs heel luxe eens een keertje buiten de deur ging eten. Dat gebeurde natuurlijk ook toen deze moeder met haar arm in het gips belandde.

Baas was natuurlijk al de hele dag weg werken  en, tja, om dan nog moe in de keuken te staan en alles voor te bereiden. Zeker op zo’n hete dag waarin je het liefste het zwembad in wou duiken of met een koel drankje in de schaduw wilde zitten. Dat was net te veel van het goede.

Dus werd er maar wat gehaald, waarbij het in het gunstigste geval een stel pizza’s bij de Appie was. Tenslotte deed de oven wel zelf zijn werk. Als je maar even het knopje aanzette en iemand van het gezin ze er bij het belletje er uit viste.

Maar op een gegeven moment beginnen al dit soort maaltijden toch je keel uit te hangen en snak je weer naar een normale hap.  Het leven begint er weer een beetje normaler uit te zien, lees het gips ging er weer af, en omdat moeders toch thuis is nu mag zij weer de honneurs waarnemen.

Alleen..dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan!

Schillen, snijden, raspen, (kaas) schaven, openen, tillen, afgieten, stampen, afwassen, afdrogen… En dan hebben we het nog niet gehad over een hete ovenschaal of een pizza uit de oven tillen. Of die stapel borden op tafel. En de pan met het eten.

Doodgewone dagelijkse handelingen voor de keukenchef van de familie.

Behalve dan als deze te kampen heeft met een hand/arm die geen gewicht kan tillen en waarvan de fijne motoriek het laat afweten.

Helaas kom je er dan snel achter dat oplossingen niet zo gemakkelijk te vinden zijn. Zelfs niet als je via de huisarts bij een ergotherapeut belandt.

Een aantal hulpmiddelen blijken te vinden te zijn op websites voor senioren.  Zelfs al ben ik zelf nog geen senior, toch zou ik ze graag hebben besteld als ze mij daadwerkelijk konden helpen.

Alleen, ze zijn bestemd voor hen die de kracht missen in de hand die de activiteit uitvoert.

En niet voor iemand die wel iets kan uitvoeren mits ze het maar kon vasthouden of tillen met de ander.

Want als je een pot of fles wilt open draaien met je rechterhand moet je de pot of fles wel kunnen vasthouden met je linker. En een aangepaste vorm van de kaasschaaf is handig, als je de kaas tegen kon houden terwijl je een plakje schaaft.

Nadeel is ook dat je bijna alles eerst moet kopen om te kunnen uitproberen of jij er met jouw handicap ook mee uit de voeten kunt.

20180131_143616

Zo zit ik opgescheept met twee ontzettend dure pannen, die volgens de ergotherapeut mijn probleem van het afgieten van aardappels of macaroni zou oplossen.

Het leek zo handig. Zo’n hogere pan met een vergietmand met hengsel, die je als de boel gaar was, omhoog kon zetten om uit te laten lekken….

Maar dat was het niet!

Als je net iets te veel water in de pan doet, staat het onderste laagje voedsel er dus nog steeds in.

Je hebt niet alleen een andere pan of schaal nodig om dan het eten in over te doen, ook blijk je voor het omkiepen van het vergietmandje met hengsel toch de kracht van twee handen nodig te hebben.

Dus nu staan ze werkeloos in de kast…( als jij ze wilt over kopen, stuur me dan maar een berichtje).

20180131_143327

Wat wel handig bleek was de potopener op batterijen. Je plaatst deze op het deksel van de pot, duwt even op de aanzetknop tot hij begint en dan als vanzelf aan de grijpertjes aan het werk om en de pot vast te houden en het deksel met een plop open te draaien. Je mag het proces wel niet onderbreken tot het apparaatje zichzelf weer in de startpositie heeft terug gemanouvreerd. Maar zelfs dan is het nog sneller dan wachten op iemand die je een pot kan komen opendraaien.

Van dezelfde fabrikant, toevallig, want er zijn vast nog meer fabrikanten die zo’n handige hulpjes maken, gebruik ik ook de blikopener. Deze klemt zich, na een druk op de knop, met een magneet op het deksel en snijdt deze van het blik af. Op zich wel handig maar een aantal blikjes, zoals die van luncheon meat of ham willen soms niet lukken. Het moet echt “blik”zijn, is mijn vermoeden. Ook de buigbare vork voor senioren bleek wel een handig item om minder hulp nodig te hebben bij het verorberen van mijn maaltijd ( daarover in een ander blogcolumn meer..)

Het schillen van aardappelen of groenten wordt momenteel veelvuldig opgevangen door voor geschilde of gesneden var ianten van de versafdeling in de supermarkt. Niet ideaal voor het huishoudbudget, zeker als je iemand bent die Consuminderen en Milieu altijd hoog op de persoonlijke agenda had/heeft staan. Om frustraties binnen de perken te houden is zo’n voorbewerkt levensmiddel echter veel meer waard!

Maar er blijven nog steeds veel handelingen in de keuken waar ik toch die hulp bij nodig heb die tegenwoordig er niet altijd meer aanwezig is ( zie mijn blogcolumn; https://balansisalles.wordpress.com/2018/01/16/balans-is-alles-hulp-gevraagd/)

Spontaan zelf koekjes of cake bakken bijvoorbeeld zit er al tijden niet meer in, wat deze dame erg jammer vind, en de ovenschotels die er in dit gezin wel heel graag gegeten worden, moeten met enige tactiek gemaakt;

Een lasagne voorbereiden lukt dan tegenwoordig dan redelijk goed met gebruik van voorbewerkte ingrediënten, en de nog “koude”ovenschotel in de oven tillen door deze te steunen op dat deel van mijn linkerarm die dat net kan dragen lukt ook nog…maar er moet getimed worden dat de hete ovenschaal eruit gepakt wordt door een van de andere gezinsleden bij thuiskomst. Want zo’n hete schaal steun je echt niet eventjes op je arm  en voor 1 hand alleen is zo’n schaal, gevuld voor 4 personen, veel te zwaar, zeker met zo’n onding, genaamd ovenwant aan.  😦 ik hoop alleen dat ze nooit door file, trein of bus vertraging te laat zullen zijn…

Want dat portie op het bord komt er niet zonder een keukenhulpje!

Voorlopig ben en blijf ik nog steeds op zoek naar die dingen die me zelf redzamer kunnen maken. Hulpmiddelen? Andere methodes om iets te doen? Handige recepten? Mijn keuken reorganiseren?

Het blijkt helaas wel dat leven met een handicap een stuk duurder is dan zonder. En je op een andere manier invulling moet geven aan je beschikbare huishoudbudget.      Alleen al als je bekijkt dat je hulpmiddelen zelf moet betalen ( je kunt ze namelijk niet net als een rolstoel bijvoorbeeld terugkrijgen van een verzekering) en je ook meer geld kwijt ben aan zorg (als fysio en medicatie) en dus voorbewerkte levensmiddelen.

Er is dus nog veel werk aan de winkel…euh in de keuken dus!!!

blog 4 Eén portie graag, met keukenhulpje ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018 http://www.balansisalles.nl

Rat in my kitchen

blog rat“de beste manier om chaos te veroorzaken is alles te regelen”

Ze zeggen wel eens dat alles valt of staat met de juiste planning. Soms zit die weekstructuur er zo ingebakken dat je er zelfs niet meer over nadenkt. Uitheemse activiteiten gaan moeiteloos over in acties binnen je eigen huishouden. En elke dag van de week heeft zijn eigen ritme, structuur en geplande activiteiten. Natuurlijk. Er schuift wel eens wat, door een ongeplande afspraak bij de tandarts, onverwachtse visite, een vakantie ,een of ander  griepvirusje dat rondwaart in je gezin. Maar, no matter what, alles in je leven komt vanzelf weer op zijn pootjes terecht en wordt in een van de volgende dagen of weken wel weer ingehaald.

Organizing en time management lijken aan jou niet besteed. Of eigenlijk, je voert ze al uit in de praktijk!

Tot het moment dat je leven opeens een wending neemt waar je niks meer mee kan. Je denkt dat het maar voor even is en je de boel later wel weer terug op de rails krijgt. Je probeert vast te houden aan de structuur en het schema dat er altijd was. “als ik straks weer beter ben, dan plan ik gewoon een paar inhaaldagen en voilà alles loopt weer als een trein”. En je dagelijks leventje vervolgt zijn kabbelend bestaan. Toch?

  • Maar als dagen weken worden,
  • je niet weet hoeveel pijn je hebt als je opstaat,
  • acties meer tijd en hulp vragen dan je dacht
  • je dag korter is dan voorheen, ook al ben je nu de hele dag thuis   en
  • je To do- lijstje alleen maar langer lijkt te worden

dan lijkt geen enkel organizing schema meer haalbaar.

En opeens is Chaos geboren!

ratinmykitchen

Je hebt altijd, juist omdat je meer honden in huis hebt, ervoor gezorgd dat onverwachtse visite zich “verwondert over de netheid van je huis”. En je wilt gewoon dat dit onveranderd blijft, dus blijf je je best doen om in elk geval het woongedeelte keurig bij te houden. Alleen kost je dat nu veel meer moeite en tijd. En op andere plaatsen in je huis begint de rommel zich op te stapelen….

Terwijl je dagelijks schema in duigen is gevallen, hoe vaak je het ook hebt geprobeerd aan te passen, loop je met je handicap vooral op tegen teveel obstakels.

Die kastindeling bijvoorbeeld, waarvan je voorheen altijd dacht dat deze praktisch was, blijkt nu opeens helemaal niet meer zo handig. Te hoog, te veel op een gestapeld, te zwaar om te verplaatsen, soms zelfs gevaarlijk nu.

Klom je eerder wel even op een trapje ( of op het aanrecht 😉 ) om iets te pakken of schoon te maken, nu blijkt het een stuk moeilijker als je je ene goede hand nodig hebt om én jezelf vast te houden ( om te voorkomen dat je valt) én daarmee ook het item te tillen of te verplaatsen…

Ook vloerbedekking blijkt ineens een stuk lastiger om te stofzuigen met maar 1 hand, zeker op die altijd al moeilijke plekjes.

Weet je eigenlijk hoe vaak je iets in je huishouden moet tillen met twee handen?

Nee hè?

Je staat er eigenlijk niet bij stil, doet het onopgemerkt.

Die stapel borden de kast in, een stoel verzetten, de wasmand naar de machine, boodschappen, een vaas met bloemen op tafel zetten, twee mokken dragen, boeken terug de kast in, ( enzovoort, vul maar aan…).

En ineens is het gewoonweg onmogelijk geworden om je vast te houden aan je dagelijkse structuur, schema, rituelen zoals ze waren voor je handicap.  Je moet rekening leren houden met je beperkingen en met de mogelijkheden om hulp van anderen in te zetten. Je krijgt alleen de tijd niet om die aanpassingen geleidelijk in te voeren zoals in de tijd dat je kinderen opgroeiden.

Want ondertussen draait het leven door en blijven de ( huishoudelijke) activiteiten zich op stapelen.

Dus je moet keuzes gaan maken….

  • Als een dag of weekschema niet werkt, wat zou dan wel handig zijn?
  • Wat vind je het belangrijkste dat je gedaan wilt krijgen?
  • Wat kan je zelf doen? ( en zonder dat je je “goede” hand overbelast)
  • Waar heb je hulp bij nodig? Van wie en wat precies?
  • Kun je je omgeving aanpassen ( laten) zodat het voor jou gemakkelijker word zelfredzamer te zijn?
  • Bestaan er überhaupt hulpmiddelen voor je problemen?

En vooral ; Waar en hoe vind je wat je nodig hebt?

Blog.3  Rat in my kitchen ©Elizabeth van Mulken-Keur 2018   www.BalansisAlles.nl